نازنین مهر، دختری که به آلمان مهاجرت کرده، میگوید که این مهاجرت فرصتی برای شروع دوباره زندگی و ساختن آیندهای متفاوت برای او بوده است. او بیان میکند: «تصویری که از آیندهام دارم، میخواهم اینجا آیندهام را بسازم و به عنوان یک متخصص در رشتهام کار کنم.» نازنین در حال حاضر در بخش مددکاری اجتماعی مشغول به کار و تحصیل است. به گفته او، زندگی در آلمان به او این امکان را داده که به ادامه تحصیل، کار و تجربه آزادیهای بیشتری بپردازد. او میافزاید که حتی برخی از تجربیات سادهای که در افغانستان برایش ممکن نبود، اکنون بخشی از زندگی روزمرهاش شده است. «امروز به عنوان مددکار اجتماعی کار میکنم و در همین رشته درس میخوانم. در افغانستان فرصتی برای دوچرخهسواری نداشتم، اما حالا در پارک دوچرخهسواری میکنم و این موضوع برایم بسیار عادی شده است. از مسائل کوچک تا بزرگ، مثل کار، تحصیل و آزادی بیان، همه این فرصتها برای من فراهم است.» برای نازنین، آزادی تنها در فرصتهای بزرگ خلاصه نمیشود، بلکه در انتخابهای روزمره نیز معنا پیدا میکند.
در مقابل، تجربه مریم که در افغانستان مانده، کاملاً متفاوت است. او پیش از تسلط طالبان، دانشآموز صنف دهم بود و آرزوهای بزرگی برای آیندهاش داشت، از جمله فعالیت در عرصه سیاست و آرزوی سفیر شدن. اما با بازگشت طالبان و بسته شدن دروازههای مکاتب به روی دختران، مسیر زندگی او تغییر کرد. مریم میگوید: «زمانی که فهمیدم دیگر نمیتوانم به مکتب بروم، احساس غم و نگرانی از آیندهام را تجربه کردم.» پنج سال پس از آن روز، مریم هنوز از مکتب دور است و روزهایش بیشتر در خانه میگذرد. او میافزاید که این وضعیت بر سلامت روان او و بسیاری از دختران دیگر تأثیر گذاشته است.
انجیلا غیور، فعال حق آموزش، میگوید که محرومیت زنان و دختران از آموزش و کار، پیامدهای گستردهای برای جامعه افغانستان دارد. او از جامعه جهانی میخواهد که برای تغییر وضعیت زنان و دختران افغان هماهنگ عمل کنند. نگرانیها درباره وضعیت حقوق بشر در افغانستان، به ویژه وضعیت زنان و دختران، در پنج سال گذشته بارها از سوی سازمان ملل مطرح شده است. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل برای حقوق بشر در افغانستان، وضعیت حقوق بشر در این کشور را نگرانکننده خوانده و تأکید کرده است که حقوق زنان و دختران باید در هرگونه تعامل جامعه جهانی با طالبان در اولویت قرار داشته باشد.
منبع: Azadi Radio افغانستان
