پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، زنانی که پیش از پانزدهم اگست ۲۰۲۱ در ادارات دولتی و موسسات غیردولتی مشغول به کار بودند، از تغییرات عمیق در زندگی خود صحبت میکنند. آنها میگویند که اکنون با از دست دادن شغل و معاش، ارتباطات اجتماعیشان قطع شده و بیشتر وقت خود را در خانه سپری میکنند.
یکی از این زنان که پیش از حاکمیت طالبان در یک اداره دولتی در کابل کار میکرد، به یاد میآورد که چگونه در آن زمان دیگران برای مشاوره به او مراجعه میکردند. او که به دلیل حساسیت موضوع نخواست نامش فاش شود، گفت: «هر بار که از کنار محل کار سابقم عبور میکنم، احساس غم و اندوه میکنم. من یک زمانی اینجا کار میکردم و اسناد مهمی را امضا میکردم.»
زنی دیگر از سمنگان به روزهایی اشاره میکند که در کنار کار در یک موسسه غیر دولتی، به تحصیل نیز ادامه میداد. او گفت: «قبل از آمدن طالبان، در انستیتوت تربیه معلم درس میخواندم و با پوشیدن لباسهای مخصوص احساس غرور میکردم، اما اکنون همه چیز نیمهکاره مانده است.»
زنی در کابل که پیش از ۱۵ اگست ۲۰۲۱ در یک موسسه غیردولتی کار میکرد، گفت: «قبل از این تاریخ، صبحها به دفتر میرفتم و با معاش خود نیازهای خانوادهام را تأمین میکردم. اما حالا تأمین نیازهای ابتدایی زندگی برایم چالشبرانگیز شده است.»
این تغییرات در زندگی زنان افغان به دلیل محدودیتهایی است که طالبان پس از بازگشت به قدرت بر کار و حضور اجتماعی آنها وضع کردهاند. طالبان ادعا میکند که حقوق زنان بر اساس شریعت اسلامی تأمین است، اما در عمل محدودیتهای شدیدی بر کار و آموزش زنان وضع کرده است.
به تازگی، بخش زنان سازمان ملل متحد اعلام کرده که نیمی از زنان افغان تنها یک یا دو بار در ماه از خانه خارج میشوند و این محدودیتها تأثیرات منفی بر سلامت روان آنها داشته است. ساینا حمیدی، روانشناس، میگوید که از دست دادن شغل و درآمد مستقل میتواند به بحرانهای روانی در میان زنان منجر شود.
ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر افغانستان، نیز وضعیت زنان و دختران در این کشور را نگرانکننده خوانده و از جامعه جهانی خواسته است که حقوق آنها را در تعامل با طالبان در اولویت قرار دهد.
منبع: Azadi Radio افغانستان
