صندوق حمایت از کودکان ملل متحد (یونیسف) پیش‌بینی می‌کند که در سال ۲۰۲۷ بیش از ۴ میلیون کودک در افغانستان به درمان سوء تغذیه حاد نیاز خواهند داشت. این نهاد ملل متحد روز پنجشنبه (۲۳ میزان) در صفحه رسمی خود اعلام کرد که از این تعداد، بیش از یک میلیون کودک با سوء تغذیه شدید مواجه هستند. این هشدار در حالی صادر شده است که خانواده‌هایی که کودکانشان به سوء تغذیه مبتلا هستند، از کمبود غذا برای فرزندانشان شکایت دارند.
یک زن ۲۴ ساله از ولایت لغمان که مادر ۶ کودک است، می‌گوید که دختر ۲.۵ ساله‌اش به نام حسینه به سوء تغذیه شدید مبتلا شده است. این زن که نخواست نامش در گزارش ذکر شود، به رادیو آزادی گفت که شوهرش در یک کارخانه آجرسازی کار می‌کند و درآمدش به اندازه‌ای نیست که بتواند به توصیه پزشکان برای دخترش غذا تهیه کند. او گفت: "خیلی بیمار است، پزشک گفت که سوء تغذیه دارد، چه کنیم؟ ما هیچ نداریم، بی‌پول هستیم، شیر ندارم، حالا هیچ چیزی نمی‌تواند بخورد. اگر انسان بخورد، شیر هم تولید می‌شود، اما چون چیزی نیست، شیر من هم نیست."
تنها حسینه ۲.۵ ساله نیست که به سوء تغذیه دچار شده است. یک داوطلب بهداشتی به نام الفت‌الله محب‌زی در ولایت ننگرهار می‌گوید که هر ماه در منطقه خود و چند ولسوالی اطراف، نظارت بر تعداد زیادی از کودکان مبتلا به سوء تغذیه را انجام می‌دهد. او فقر و بی‌پولی را یکی از دلایل اصلی سوء تغذیه می‌داند: "در بسیاری از خانواده‌ها منابع درآمدی وجود ندارد، یا درآمدشان به قدری کم است که برای نیازهای روزمره کافی نیست، به همین دلیل برخی خانواده‌ها نمی‌توانند غذاهای کافی و مغذی برای فرزندانشان تهیه کنند."
پزشکان می‌گویند که سوء تغذیه یک بیماری شایع در کشورهای در حال توسعه مانند افغانستان است که ناشی از کمبود مواد غذایی، بیماری‌های خود کودک و عوامل محیطی است. دکتر احمدالدین معارج، استاد سابق دانشگاه طب کابل، می‌گوید که وقتی کودک به بیماری‌های گوارشی یا بیماری‌های مرتبط دیگر مبتلا می‌شود، یا والدین نمی‌دانند که در چه سنی باید چه غذایی به کودک بدهند، این نیز می‌تواند باعث سوء تغذیه شود. او می‌گوید که نشانه بارز سوء تغذیه این است که وزن کودک افزایش نمی‌یابد یا ورم می‌کند، بی‌اشتهایی دارد و بدنش ضعیف می‌شود.
دکتر معارج می‌گوید که درمان سوء تغذیه می‌تواند با غذاهای ارزان نیز انجام شود: "درمان ساده است، به کودک انرژی و پروتئین داده می‌شود. انرژی می‌تواند از هر نوع غذایی به دست آید، از غذاهای شیرین، چرب و پروتئینی مانند گوشت، لوبیا، نخود، تخم‌مرغ، شیر و ماست. بهترین راه این است که مواد پروتئینی گیاهی مانند لوبیا، دال، نخود و باقلا را با هم مخلوط کرده، در آب بپزند و به مقدار مناسب روغن به آن اضافه کنند و به کودک بدهند."
دکتر معارج همچنین می‌گوید که فاصله سنی بین دو کودک باید حداقل ۳ تا ۵ سال باشد، زیرا به دنیا آوردن کودکان به فاصله نزدیک می‌تواند باعث سوء تغذیه در مادر و کودکان شود. او می‌گوید که کودک باید تا ۶ ماهگی شیر مادر بخورد و بعد باید با مشورت پزشکان به او غذاهای پروتئینی، نشاسته‌ای و چرب داده شود و واکسیناسیون به موقع انجام شود. وضعیت اقتصادی خانواده در پیشگیری از سوء تغذیه نقش بسیار مهمی دارد. دفتر یونیسف در افغانستان اعلام کرده است که به خانواده‌های آسیب‌دیده کمک‌های نقدی می‌دهد تا مواد غذایی مغذی و دیگر نیازهای ضروری را خریداری کنند و به خدمات بهداشتی بهتر دسترسی داشته باشند.
