امرالله انداز، فروشنده ماست و چای شیردار در منطقه احمدشاه بابا مینه (ارزانقیمت) شهر کابل، حدود یک ماه پیش با سرمایهای چند صد افغانی که قرض گرفته بود، کسبوکار خود را آغاز کرده است. او از این طریق توانسته است هزینههای زندگی خانواده دوازدهنفرهاش را تأمین کند. او میگوید: «در روز حدود دوصد تا دوصد و پنجاه افغانی درآمد دارم و میخواستم به جوانان بگویم که حتی با پنجصد افغانی هم میتوانند کار خود را شروع کنند.»
امرالله همچنین برای یک دوستش که قصد داشت بهطور قاچاقی به ایران برود، زمینه کار را فراهم کرده است. او میگوید: «یک نفر دیگر را هم با خود مصروف کار کردهام. او سرپرست یک خانواده چهارنفری است و میخواستم مانع سفر قاچاقی او شوم.»
بسیاری از جوانان افغان به دلیل بیکاری، به سفرهای غیرقانونی و پرخطر برای یافتن کار در کشورهای دیگر روی میآورند. احمدشاه، فروشنده چپس در منطقه شاه شهید کابل، نیز از این قاعده مستثنی نیست. او که یک سال پیش از پاکستان به افغانستان برگشته، میگوید که کارش را با قرض گرفتن دو هزار افغانی آغاز کرده است. او میافزاید: «زندگی روزمرهام از همین راه میگذرد و تلاش میکنم آن را توسعه دهم.»
اتاق تجارت و سرمایهگذاری افغانستان تأکید میکند که کسبوکارهای کوچک نقش مهمی در اقتصاد کشور دارند. خان جان الکوزی، مشاور این اتاق، میگوید: «کسبوکارهای کوچک، پایههای اقتصاد بزرگ را شکل میدهند و برای موفقیت در این زمینه، اراده و امکانات لازم است.»
با این حال، مشکلاتی از جمله عدم دسترسی به وامهای بانکی و دشواری در برداشت پولهای پسانداز شده از بانکها همچنان وجود دارد. این در حالی است که آمار دقیقی از تعداد افرادی که در کسبوکارهای کوچک مشغول به کار هستند، در دسترس نیست. کسبوکارهای کوچک نه تنها به تأمین نان سفره خانوادهها کمک میکنند، بلکه به زنان نیز فرصتهای شغلی فراهم میآورند. با وجود چالشها، افرادی مانند امرالله به کار خود ادامه میدهند و به آینده امیدوار هستند.
منبع: Azadi Radio افغانستان
