فریبا هاشمی، بایسکلران ۲۳ ساله افغان که در گذشته مجبور بود مانند مردان لباس بپوشد و خود را از دید مردم مخفی کند، در مسابقه انفرادی تایم تریل زنان در بازیهای آسیایی مقام هفتم را کسب کرد. این موفقیت تنها یک پیروزی ورزشی نیست، بلکه معنای عمیقتری برای او دارد. به گزارش رویترز، هاشمی پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ از افغانستان خارج شد و اکنون در ایتالیا زندگی میکند. او امیدوار است که از طریق سفر ورزشیاش الهامبخش دیگر دختران و زنان افغان باشد. طبق برآورد یونسکو، ۲.۴ میلیون دختر از زمان تسلط طالبان از تحصیلات متوسطه محروم شدهاند. هاشمی گفت: "برای من فقط نتیجه مسابقه مهم نیست، بلکه میخواهم به کشورم نشان دهم که یک زن در چنین شرایطی چه کارهایی میتواند انجام دهد. ما هنوز زندهایم و هنوز در حال مبارزه هستیم." او همچنین ابراز امیدواری کرد که روزی تغییراتی ایجاد شود که نسل آینده دختران بتوانند در بازیهای آسیایی شرکت کنند، دنیا را ببینند و مدال بگیرند. هاشمی و خواهرش هر دو در المپیک ۲۰۲۴ پاریس نیز شرکت خواهند کرد. در این بازیهای آسیایی که در ژاپن برگزار میشود و در ۲۸ سپتامبر آغاز شد، ۳۲ ورزشکار از افغانستان در نه رشته ورزشی شرکت کردهاند که همه آنها مرد هستند. با این حال، هاشمی و چندین ورزشکار زن دیگر در تبعید نیز در این مسابقات شرکت کردهاند. طالبان زنان و دختران را از بسیاری از فعالیتهای اجتماعی، از جمله ورزش، منع کردهاند. آذیتا نظیمی، فعال حقوق زنان، میگوید که حضور زنان افغان در این بازیها پیامی به زنانی است که تحت فشارهای شدید طالبان در افغانستان هستند. "این زنان به دنیا میگویند که زنان افغان قابل حذف نیستند و محدودیتها نمیتوانند اراده و تواناییهای آنها را از بین ببرند. جامعه جهانی باید بداند که امروز بر زنان در افغانستان چه میگذرد و این وضعیت نباید به یک وضعیت عادی تبدیل شود. حضور زنانی مانند فریبا هاشمی باید به دنیا یادآوری کند که زنان افغان حق دارند در همه زمینهها، از جمله علمی، فرهنگی، اجتماعی و ورزشی، حضور داشته باشند." هاشمی ممکن است امروز در یک مسابقه بایسکلسواری شرکت کند، اما پیام او فراتر از ورزش است. پیام او این است که زنان افغان هنوز ایستادهاند، هنوز رویاها و آرزوهایی دارند و برای دستیابی به آزادی و ساختن آیندهای بهتر تلاش میکنند. هاشمی به رویترز گفت که در ۱۵ سالگی تحت تأثیر خواهر بزرگترش، یولدوز، به بایسکلسواری روی آورد. یولدوز نیز یک بایسکلران بینالمللی است. اما او میگوید که ادامه این ورزش در ولایت فاریاب با خطرات زیادی همراه بود. هاشمی افزود: "من همیشه برای تمرین لباس مردانه میپوشیدم. دو یا سه ماسک مختلف روی صورتم میبستم تا مردم مرا نشناسند و به من حمله نکنند. همیشه میترسیدم که مبادا مردم مرا بشناسند." او همچنین اشاره کرد که گاهی اوقات مردم به سمت او سنگ یا بطری پرتاب میکردند و میخواستند او را وادار کنند که به خانه برگردد. اما او همچنین گفت که با وجود روزهای سختی که گذرانده، باید بگوید که مردم بد نیستند و افزود: "ما کشور بسیار زیبایی داریم، اما ذهنیت مردم متفاوت است." هاشمی با کمک الیسندرا کاپیلوتو، قهرمان جهانی بایسکلسواری در سال ۱۹۹۷ به ایتالیا رفت. هاشمی میگوید که مدت زیادی است که خانوادهاش را ندیده و این برای او ناراحتکننده است که نمیتواند در کشورش زندگی کند. او افزود که برای تحقق رویاهایش از کشورش خارج شده، اما بزرگترین آرزویش این است که روزی به افغانستان بازگردد و به مردمش الهام بخشد.
افغانستان · دری
فریبا هاشمی: بایسکلران افغان در بازیهای آسیایی و آرزوی بازگشت به وطن
