طولانیشدن محدودیتهای آموزشی برای دختران در افغانستان، پس از پنج سال، نگرانی شماری از والدین را درباره آینده فرزندانشان افزایش داده است. ناجیه، زن ۴۵ سالهای در کابل، میگوید: «برای یک مادر بهترین آرزو درس خواندن اولادش است، اما من این آرزوی خود و سه دخترم را پوره کرده نمیتوانم.» او ادامه میدهد که محدودیتهای آموزشی آینده هر سه فرزندش را با ابهام روبهرو کرده است. دختر بزرگترش که در صنف ششم درس میخواند، تنها چند ماه دیگر فرصت حضور در مکتب را دارد و دو دختر دیگرش نیز در صنف چهارم مکتب هستند.
ناجیه با نگرانی از آینده دخترانش میگوید: «دخترم از من میپرسد که آیا پس از شش ماه من هم مثل تو بیکار مینشینم؟» در حالی که برخی دختران هنوز در انتظار ادامه آموزش در مکاتب هستند، دیگرانی که تلاش کردهاند از مسیرهای دیگر تحصیل خود را ادامه دهند، با بسته شدن مراکز آموزشی مواجه شدهاند. یک مادر در هرات که خواست نامش فاش نشود، میگوید: «پس از ممنوعیتهای آموزشی، چندین بار تلاش کردم زمینه ادامه تحصیل دخترم را فراهم کنم، اما هر بار با محدودیتهای جدید روبهرو شدم.»
حکومت طالبان پس از بازگشت به قدرت در ۲۴ اسد ۱۴۰۰ (۱۵ اگست ۲۰۲۱)، ابتدا دروازههای مکاتب بالاتر از صنف ششم را به روی دختران بست و سپس در قوس ۱۴۰۱، ادامه تحصیل آنان در پوهنتونها را نیز ممنوع کرد. سازمان ملل متحد اعلام کرده است که در پنج سال حاکمیت طالبان، ۲.۴ میلیون دختر از آموزش متوسطه و عالی محروم شدهاند.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی حکومت طالبان، به تماسهای رادیو آزادی درباره زمان بازگشایی مکاتب و پوهنتونها پاسخ نداد. با این حال، خانوادهها از حکومت طالبان میخواهند هرچه زودتر زمینه آموزش دختران را فراهم کند و از جامعه جهانی تقاضا دارند تا بر طالبان فشار وارد کند. برخی از این خانوادهها میگویند که ادامه این وضعیت، فشار روانی آنان را درباره آینده نامعلوم دخترانشان افزایش داده است. خوشحال روهی، فعال حق آموزش، به رادیو آزادی گفت: «پنج سال حاکمیت طالبان برای رفع هرگونه بهانه در مورد باز کردن مکاتب دختران کافی است.»
با گذشت پنج سال از محدودیتهای آموزشی، برای مادرانی مانند ناجیه، این انتظار تنها به معنای از دست رفتن فرصتهای آموزشی نیست، بلکه نگرانی از آینده آرزوهایی است که برای دخترانش دارد. او میگوید: «اولین چیزی که از خداوند میخواهم این است که دختران مکتب بخوانند.»
منبع: Azadi Radio افغانستان
